به گزارش حیات به نقل از فارس، تابستان سال گذشته بود که مسئولان سازمان حفاظت محیط زیست از ضرورت احداث ایستگاه پمپاژ برای انتقال آب دریای خزر به میانکاله سخن گفتند. به اعتقاد متخصصان، این پروژه میتواند نقش حیاتی در تأمین آب تالاب و جلوگیری از تکرار بحرانهای زیستمحیطی سالهای اخیر داشته باشد. حتی برآوردها نشان میدهد که اجرای این طرح، بسته به شرایط تراز آب دریای خزر، قادر است پایداری میانکاله و خلیج گرگان را تا سال ۱۴۱۵ تضمین کند.با این حال، پروژهای که از آن به عنوان «طرح نجات میانکاله» یاد میشود، همچنان در مرحله انتظار باقی مانده است؛ انتظاری که هر روز هزینههای بیشتری را به این زیستگاه ارزشمند تحمیل میکند.
لایروبی؛ مُسکنی موقت برای بیماری مزمناحمدرضا لاهیجان زاده، معاون محیط زیست دریایی و تالابهای سازمان حفاظت محیط زیست با اشاره به وضعیت کنونی میانکاله اعلام کرده است که عملیات لایروبی انجامشده در سال ۱۴۰۲ توانست تا حدی مشکلات تالاب را کاهش دهد، اما از همان ابتدا نیز مشخص بود که این اقدام تنها یک راهکار موقت است.به گفته وی، لایروبی اگرچه مسیرهای تبادل آب را تا اندازهای باز کرد و موجب بهبود نسبی شرایط شد، اما درمان ریشهای بحران محسوب نمیشود. علت اصلی مشکلات میانکاله، کاهش ورود آب از دریای خزر و اختلال در گردش طبیعی آب است.کارشناسان معتقدند اتکا به لایروبی بدون اجرای طرحهای تکمیلی، مشابه درمان علائم یک بیماری بدون رفع علت اصلی آن است؛ رویکردی که در بلندمدت نمیتواند مانع ادامه روند خشکیدگی تالاب شود.
تالاب میانکاله که در فهرست کنوانسیون رامسر به ثبت رسیده، یکی از مهمترین ذخیرهگاههای زیستکره در ایران و منطقه به شمار میرود. این تالاب سالانه میزبان هزاران پرنده مهاجر از نقاط مختلف جهان است و نقشی کلیدی در حفظ تنوع زیستی شمال کشور ایفا میکند.اما طی دهههای اخیر، کاهش تراز آب دریای خزر، رسوبگذاری گسترده، انسداد مسیرهای تبادل طبیعی آب و برخی مداخلات انسانی، شرایط این اکوسیستم را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. بخشهایی از خلیج گرگان و تالاب میانکاله خشک شده و نگرانیها درباره گسترش کانونهای گردوغبار، نابودی زیستگاههای جانوری و کاهش ظرفیت اکولوژیک منطقه افزایش یافته است.فعالان محیط زیست هشدار میدهند که ادامه این روند میتواند خسارتهای جبرانناپذیری برای شمال کشور به همراه داشته باشد. خشک شدن تالاب نه تنها حیات گونههای گیاهی و جانوری را تهدید میکند، بلکه معیشت جوامع محلی وابسته به صیادی و گردشگری را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.
انتهای پیام//
نظر شما